“Allah” ismi, Yüce Yaratıcı’nın zatına özel olan ve başka hiçbir varlık için kullanılamayan tek isimdir. Bu isim, sadece bir sıfatı değil; Allah’ın bütün kemal sıfatlarını, kudretini, rahmetini, ilmini ve hükmünü bir arada kapsar. Rahman, Rahim, Alim, Kadir gibi diğer tüm Esmaül Hüsna, anlamlarını ve dayanaklarını bu isimden alır. Bu yönüyle “Allah” ismi, ilahi isimlerin kaynağı ve merkezidir.
“Allah” lafzı, eksiklikten tamamen uzak olan, doğmamış ve doğurmamış, zamana ve mekâna bağlı olmayan tek ilahı ifade eder. İslam inancında Allah’ı tanımak, O’nun bu ismiyle başlar. Çünkü bu isim, insan ile Rabbi arasındaki ilişkinin temelini kurar. Dua, ibadet ve teslimiyet doğrudan bu isim etrafında şekillenir.
Kur’an’da “Allah” İsminin Geçtiği Bazı Ayetler
İhlâs Suresi, 1. Ayet
“De ki: O Allah birdir.”
Bu ayette Allah’ın tekliği ve eşsizliği açık şekilde vurgulanır. İlah kavramının hiçbir şekilde bölünemeyeceği bildirilir.
Bakara Suresi, 163. Ayet
“İlahınız tek bir ilahtır. O’ndan başka ilah yoktur.”
Allah ismi burada, ibadetin yalnızca Kendisine yapılması gereken tek varlık olduğunu bildirir.
Tâhâ Suresi, 14. Ayet
“Şüphesiz ben Allah’ım. Benden başka ilah yoktur.”
Bu ayette Allah, doğrudan kendisini tanıtır ve kulluğun temelini bu tanıma bağlar.
Haşr Suresi, 22. Ayet
“O, kendisinden başka ilah olmayan Allah’tır.”
Allah ismi, gaybı ve görüneni bilen tek ilah olarak tanımlanır; ilmin mutlak kaynağına işaret edilir.
En‘âm Suresi, 102. Ayet
“İşte Rabbiniz Allah’tır.”
Bu ayette Allah ismi, yaratıcı ve Rab olma vasfıyla insanın hayatındaki mutlak otoriteyi ifade eder.